Zitten, varen, baden en zwemmen in de Surinaamse rivieren

Naast de verhuizing van afgelopen weekend, willen we ook nog even berichten en plaatjes laten zien van wat we hebben gedaan de afgelopen weken.

Groningen
Op een vrije dag gingen we naar Groningen. Zo’n uurtje rijden vanaf de stad. Lekker bij de rivier zitten en we hebben heerlijk Javaans gegeten aan de rivier.




Postboot
We zijn een dag met de post-boot mee geweest. Je kan dan een hele dag meevaren met een boot, die oorspronkelijk bedoeld is om post en mensen in de dorpjes langs de rivier te varen. Maar voor weinig geld kan je de hele dag meevaren en bij een aantal dorpjes/plantages even kijken. Een heerlijk relaxte dag.


Huppelend meisje bij plantage Johanna Margaretha


Kaaiman!


Het dochtertje van de kapitein was voor de eerste keer mee

Plantage Alliance

Babunhol
Een aantal weekenden geleden gingen we met een groepje, waaronder André (man van collega Marieke) naar Babunhol aan de Suriname-rivier.
Een paar uurtjes rijden, waaronder een stuk over de bauxietweg en daarna kwamen we aan op dit supermooie plekje. We hadden een huis op een heuvel, vanaf daar keek je naar beneden op de rivier. Er waren een paar huisjes/hutjes, verder was er in de omgeving nauwelijks iets. We hebben genoten van het relaxen, baden in de rivier, bbq-en, kijken naar heeeeeeel veel sterren, in de hangmat hangen, wandelen in de omgeving en de gezelligheid. Een plekje om nog eens naar toe te gaan!

Eigenlijk is het een witte auto...



Baden om het rode bauxiet te laten verdwijnen

Het bos verkennen




Joep en Joep aan het zwemmen


En verder...
Joep heeft het netwerk op de Neurologie-verpleegafdeling inmiddels voor elkaar. Natuurlijk ging dat niet vanzelf... Samen met een aantal co-assistenten werd er op ladders en bedden geklommen om de verbindingen aan te leggen. Ja ja, alles kan in Suriname. Joep is druk bezig met het netwerk en de netwerkvoorzieningen verder uit de breiden.


In mei gaan een week in het binnenland meewerken aan een onderzoek. Het is een onderzoek gefinancierd door het WWF. In veel rivieren en meren in Suriname zit veel kwik, deels door natuurlijke processen, maar ook voor een groot deel als gevolg van goudzoekers. De vissen die er zwemmen hebben daardoor ook veel te veel kwik. Die vissen eten de mensen weer, daardoor kunnen mensen neurologische en neuropsychologische schade oplopen. We gaan in een aantal dorpjes in het binnenland de bevolking onderzoeken. Vooral bij Brownsweg (aan de voet van de Brownsberg). We slapen dan in een kampje aan het Brokopondo-stuwmeer. We gaan een week en onderzoeken dan zo'n 100 volwassenen en 100 kinderen. In het binnenland werken is natuurlijk weer heel anders dan de stad, omdat het qua ontwikkeling nog zo anders als de stad, hutjes, mensen die nauwelijks of geen Nederlands spreken, veel analfabeten, kinderen krijgen vaak kinderen op de leeftijd van 12/13 jaar, en de voorzieningen zijn daar toch zoveel beperkter als in de stad. We zijn erg benieuwd hoe dat gaan zijn. Nu gaan we natuurlijk wel regelmatig op tripjes naar het binnenland en komen we op het werk natuurlijk ook mensen uit het binnenland tegen, maar om daar ook een weekje te leven en te werken is natuurlijk ook weer een hele ervaring.

Volgende keer lezen jullie vast onze avonturen met Piet en Tineke.

Veel liefs van Marit en Joep

Verhuisd!

Gister zijn we verhuisd! Misschien komt het voor jullie onverwachts. Wij wisten het eergister ook nog niet dat we gister zouden verhuizen.
Gisteren hebben we in één dag: besloten de verhuizen, een nieuw huis gezocht, een huis gevonden, alles ingepakt, in de auto geladen, in het nieuwe huis weer uitgepakt!

Ons nieuwe adres is:
Joep en Marit
************* (Houden we toch liever privé, wil je het weten? Mail ons dan)
Paramaribo, Suriname

De reden van onze plotsklapse verhuizing: de oude plek beviel niet meer. En ja wat doe je dan, verhuizen! Dus dat deden we.
We hadden de afgelopen maanden al vaker twijfels gehad of we op het oude adres bleven wonen. Dat kwam door de huisbaas-familie, die boven ons woonde. We hebben een aantal keer ‘problemen’ met ze gehad: voor het logeren van Jannette en Martijn moest geld betaald worden (waarom: omdat dan vaker de deur op en dicht gedaan werd), voor het vervangen van een oud, kapot matras moesten we heel wat strijd leveren. Daarnaast ging de scheur die al in de wc zat los en was een wasbakje gaan lekken, het werd gemaakt, maar er werd duidelijk gemaakt dat het door ons kwam dat het kapot ging. Afgelopen week deed de centrifuge van de half-automatische wasmachine niet meer. We lieten het zien en ze maakte duidelijk dat we het op eigen kosten konden laten maken. Wij er tegenin en toen werd het bekende plaatje weer afgedraaid: ‘het werd altijd voor die prijs maar aan één persoon verhuurd, we hebben al dit en dit en dit voor jullie gemaakt en bij andere huurders was er nooit wat aan de hand, eerder verhuurden we het voor diezelfde prijs ongemeubileerd, …. etc.’ We hadden genoeg van dat plaatje. En daarbij kwam ook nog dat de laatste tijd de hekken wel heel dwangmatig dicht moeten. Nadat er een aantal vruchten uit de tuin waren gestolen, werd het hek met een halve meter opgehoogd (tot ca. 2 meter) en moest elk moment het hek gesloten zijn. Als we vlak na elkaar weg gingen of thuiskwamen lieten we het hekje open, daar werden we dan op aangesproken. Meestal hadden we geen last van ze, maar elke keer als we wat van ze moesten, was het zo’n gedoe.
Donderdagavond gingen we op internet op zoek naar een nieuwe plek. Vrijdagochtend belden we met de huidige verhuurder. Een half uur later gingen we kijken, nog een half uur later besloten we daarnaar toe te verhuizen. Die dag begonnen we met inpakken. We hadden geen zin in een discussie met ze, dus toen we alles hadden ingepakt en ze tegen kwamen, meldden we dat we gingen verhuizen, en dat de afhandeling en sleuteloverdracht geregeld zou worden door de huizenbemiddelaar die ons dat huis heeft aangeboden. Hij weet al lang dat het zulke moeilijke mensen zijn. We zijn blij dat hij dat voor ons ging regelen. Dus een beetje een raar eind op ons oude plekje, maar het kon even niet anders, en waarom zouden we er een dag langer blijven wonen als we ons er niet meer prettig voelen.
Het enige is, dat we denken dat de oude huisbaas niet geheel ‘content’ is met ons plotselinge vertrek en we niet weten of we onze post die onderweg is nog krijgen. Waaronder nog heel wat verjaardagskaartjes voor Marit… Nou ja, we gaan kijken wat er mogelijk is…

Maar nu over ons nieuwe plekje:
Eigenlijk is alles alleen maar beter: de weg is een stuk rustiger, waardoor we niet constant geluidsoverlast hebben en waardoor niet alles in huis zwart wordt van uitlaatgassen. Het huis is veel gezelliger ingericht, gewoon geverfde muren in plaats van overal badkamertegels, de keuken is een stuk netter en we hebben nu een grote koel/ijskast. De buurt is veilig en we zitten nu beide echt maar een paar minuten van het werk. We hebben internet. En een heerlijke tuin met allerlei fruitbomen en plaats voor hangmatten! We zitten op de onderverdieping, de huisbaas boven, en zij is zoveel prettiger dan de vorige huisbaas! Geen panisch gedoe over het hek, binnen één dag waren alle sleutels voor ons gedupliceerd, en werd het huis aangevuld met de nodige spullen zoals een ricecooker, windwaaier, tafel en stoelen voor buiten etc. En we mogen gebruik maken van de volautomatische wasmachine die in de berging staat, en dat is toch ook wel erg lekker. We hebben zelfs alarm. Het was wel even schrikken toen hij vannacht per ongeluk afging toen Marit naar de wc ging.
Het enige is dat we in een straat zitten die onder loopt als het regent en regent en regent, en was bij die laatste hevige regen dit huis ook ondergelopen. Maar goed, ze regelen wat anders voor ons voor die dagen als het onder zou lopen. Maar daar gaan we gewoon niet van uit.

Heerlijk in de tuin onder de fruitbomen

Het huis met onze raampjes op de achtergrond

Zelfs de auto heeft een mooiere plek

Er werd een tafel(tje?) voor buiten voor ons geregeld

Joep aan het ordenen

Foto's en kaartjes hebben ook al weer een plekje

Slaapkamer

Wie weet deze week nog een update over de afgelopen weken.
Maar wat we alvast aankondigen: Piet en Tineke komen aanstaande vrijdag!
En Bartek en Linda komen in september.

Veel plezier met eieren zoeken, eieren verven en waarschijnlijk vooral eieren eten! Deze 3 paasdingen worden in Suriname nauwelijks gedaan. Maar we hebben wel lekker een extra dagje vrij met Pasen.

Heel veel liefs van Marit en Joep

Dagelijks leven

Nu ook eindelijk eens een verhaal over ons ‘normale’ dagelijkse, doordeweekse leven.

Voor Joep gaat 5:55 uur de wekker, voor Marit een uur of 7. Dan ‘baden’, brrrrr onder de koude douche, want die is vooral ’s ochtends koud, doordat de hydrofoor (watertank) de hele nacht niet door de zon is opgewarmd.
Om naar buiten te komen moeten we heel wat sloten open maken: 1 slot op de deur, daarna 2 sloten op het dievenijzer voor de deur en dan nog eens het slot van het tuinhek. Op het begin was het ‘hinderlijk’, maar nu weten we al niet beter.
Dan naar het werk. Joep met fiets of auto, Marit op de fiets. Op de fiets kan je zo de lange rij wachtende auto’s in de straat voorbij rijden. Beiden zijn we in 5 minuten op het werk: de straat uit fietsen, kruispunt over, Joep bocht naar links en Marit bocht naar rechts om op het werk te komen. Ideaal, want soms kan het ’s ochtends vroeg al zweten zijn. Dan dus werken, daarover hieronder meer.
Beiden gemiddeld rond een uur of 4 klaar van het werk. We halen water en soft (prikdranken) naar buiten om ons vocht aan te vullen. Dan vaak hangmatje in de tuin aan de fruitbomen hangen om even te relaxen. Vogeltjes in leuke kleuren komen langs vliegen en tetteren. En soms mooie vlinders, ook vandaag een hele grote mooie. Jammer alleen van het lawaai van de auto’s.



Het avondeten: koken en toch ook regelmatig wat halen. Voor halen gaan we vaak naar de rotishop of Warung (Javaan). Voor zo’n maaltijd betaal je per persoon vaak nog geen 2,50 euro omgerekend. Of dus zelf koken. Dan eerst boodschappen doen. Als we 2 minuten naar rechts lopen hebben we een Chinees, en 2 minuten naar links twee andere Chinezen. Een Chinees betekent hier niet om eten af te halen, maar het zijn Chinese supermarkten. Behoorlijk vergelijkbaar met een campingwinkel. De Chinees aan de rechterkant is favoriet. Je pakt wat spulletjes uit de winkel en legt het op de toonbank en worden we geholpen door moeder, vader of dochter. Wanneer we cornflakes kopen wordt je er aan herinnerd dat je misschien ook melk nodig hebt, wanneer we geen brood kopen, wordt gezegd ‘geen brood nodig?’ en wanneer we gister om appels vroegen en die op waren, wordt de volgende dag gezegd dat er weer appels zijn. Altijd handig, meedenkende mensen in de winkel. Veel mensen gaan naar de Chinees voor 1 of 2 boodschappen. Mensen kopen één chigaret of één pakje met 3 kleine crackertjes. En alles zit in zakjes, vaak zelf verpakt: eieren, melk (!), blom, zout, suiker en ook boterhamzakjes koop je in een zakje.



Het handige van ‘onze’ Chinees is dat er ook aardig wat groente is, dat hebben lang niet alle Chinezen. Hier eten we heel wat andere groenten als in Nederland: vaak kouseband, oker, tajerplad, amsoi. Altijd als we vroegen hoe we de groentes moesten klaar maken, werd er gezegd: bakken met ui en knoflook, dat doen we daarom maar regelmatig. Verder vaak massala, ketjap sambal, pindasambal, blok (zo noemen ze hier maggiblokjes, die hier heel veel gebruikt worden). En regelmatig kip, dat wordt hier heel veel gegeten, dat kan je kopen bij de Chinees, voor ander vlees moet je meestal naar de slager. We eten allerlei Surinaamse kruiden en groenten dus, maar of het wanneer we zelf koken echt Surinaams wordt, is de vraag.

Kouseband
Oker

Als we thuis zijn kijken we ’s avonds op tv meestal het NOS-journaal en/of RTL 4 nieuws. Er is één Surinaams programma wat we regelmatig kijken, het 10-minuten jeugdjournaal. Qua kwaliteit heel wat beter dan het Surinaamse volwassen journaal, dat komt zo’n beetje overeen met de regionale Nederlandse zenders. Je ziet constant de bovenkant van het hoofd van de Surinaamse nieuwslezers omdat ze op papier aan het lezen zijn. Verder kijken we weinig tv, er is ook niet veel interessants op, veel reclame, lotto-trekkingen, uitzendingen van ministerie’s, muziek. Wel af en toe leuke, nieuwe films. Regelmatig films die in Nederland nog niet eens in de bios zijn.
’s Avonds ook regelmatig naar het zwembad Parima. Een 50 meterbad waar je altijd genoeg ruimte hebt om te zwemmen.
Voor het slapen weer baden en daarna weer in het net (klamboe) kruipen, windwaaier aan, beetje Surinaams oefenen en dan slapen.

Werk Joep
Het werk als arts-assistent neurologie bestaat natuurlijk voor een groot deel uit artsenwerk. Dat betekent ’s ochtends visite lopen. We beginnen dan op de SEH want daar liggen vaak nog wat mensen door plaatsgebrek op de afdeling. Deze week waarin ik dienst heb kan ik dan meteen de patiënten van de nacht aan de neuroloog presenteren. Vervolgens gaan we verder naar de afdeling neurologie de 4e verdieping, want vandaag hadden we niemand op de IC of kinderafdeling liggen.

Op de afdeling hebben we ongeveer 35 bedden voor de neurologie, waar ik dan elke dag de visite loop. Soms met en soms zonder neuroloog. Daarnaast hebben we ook nog mensen op de 5e etage, dat is de klasse-afdeling waar van alle specialisten patiënten liggen. Daar moeten we natuurlijk ook langs lopen. Daarna soms nog wat consulten van andere etages van andere specialisten. Vervolgens vaak nog naar de poli-kliniek waar het ook altijd druk is. Wat wil je met slechts 2 neurologen en ik als arts-assistent in het academisch ziekenhuis en verder alleen nog 2 andere ziekenhuzien met elk 1 neuroloog.

Sinds deze maand is Mark, de andere arts-assistent neurologie, er niet meer want hij is in opleiding gegaan, heel mooi voor hem dus. Maar dat betekend nu wel dat hij stages in andere ziekenhuizen gaat doen, dus nu is het weer drukker voor mij.

Naast dit werk ben ik ook altijd bezig met allerlei andere regeldingen voor de afdeling, zoals het programmeren en bijhouden van een database waarin onze neurologiepatiënten bijgehouden worden.

Verder heb ik dankzij een bezoek van de directeur aan onze afdeling nu zelfs een airco op de artsenkamer. Ik ben al langer aan het zeuren om sorteerbakjes om de aanvragen in te ordenen dan dat ik zeur om een airco… maar wie het grote niet eert is het kleine niet weard, zullen we maar zeggen.

Toen ik hier begon als arts-assistent had ik nog geen telefoon op de artsenkamer. Vervolgens kreeg ik na maanden een telefoon, maar was er geen werkende aansluiting. Na veel bellen kreeg ik een telefoon met aansluiting maar geen ring van de telefoon (maar wel naar buiten bellen, lekker rustig dus). Nu uiteindelijk heb ik een telefoon met aansluiting en ring. Hier ben niet alleen ik blij mee, maar ook de zusters die een stuk minder hoeven te lopen.

Deze week heb ik weer een week voorwacht. Dat betekent dat ik een week lang 24 uur per dag door de SEH gebeld kan worden. Vooral in het weekend is de SEH (spoed eisende hulp) extreem druk omdat het de enige SEH in het land is en daarbij de enige plek waar 24-7 spoed eisende hulp verleend wordt. De eerste opvang van patiënten gebeurt door poort-artsen, waarmee ik voor de neurologische patiënten het onderzoek en beleid (behandeling) afspreek onder supervisie van de neuroloog die achterwacht heeft.

Op de SEH komen de meeste mensen wel omdat ze een behandeling nodig denken te hebben van het ziekenhuis, toch zijn er allerlei redenen dat sommige mensen eerder vertrekken. Soms denken ze toch meer baat te hebben bij een wassie of als wij geen overtuigende behandelopties hebben die mogelijk wel in het binnenland te vinden zijn. Ook komt het voor dat een patiënt vraagt om even naar de chinees te gaan om eten te halen. Terwijl in principe het ziekenhuis het eten voor de patiënten verzorgen, maar niet altijd gebeurt dat blijkbaar even zorgvuldig. Of het lekker is? Heb ik gelukkig niet hoeven te ondervinden.

Dit weekend hadden we 15 patiënten voor de neurologie opgenomen waarvan er maandag helaas nog 10 op de SEH waren. Soms moeten patiënten een tijdje op een stoel zitten, omdat alle bedden op de SEH vol zitten.
Net als de straten is de SEH dus ook overstroomd, met mensen dan. Al kwamen de borrels en stank wel uit de gootstenen, omdat het niet goed wegliep. Hoofdpijn noemen ze dat hier…

Werk Marit
Vandaag niet naar het werk geweest. Want het regende te hard en alles was ondergelopen. Zelfs onze straat. En ook begon het water onder de voordeur door te lopen. Voor de deur stond op een gegeven moment zo'n 10 cm water en bij elke auto die er langs kwam, kwam er weer een golf bij. Eigenlijk wou ik naar mijn werk gaan, maar het water werd steeds erger. En moest af en toe alle handdoeken die voor de deur lagen uitwringen om te voorkomen dat het een hele waterbende werd. En ook nog de constructie van planken en stenen om het water tegen te houden in de gaten houden. Dat hier het huis onderloopt was nog nooit eerder gebeurd. En ook het revalidatiecentrum bleek nat te zijn. Die was ook nog nooit onder gelopen, hoewel de straat altijd enorm onderloopt en nu onbegaanbaar was geworden. Na bellen met collega's, bleek dat niemand naar het werk ging, hoop dat alle patiënten ook echt niet zijn gekomen.

De barricade voor de deur.

De straat/sloot voor ons huis.


Op het eind van de dag wilde ik nog even gaan kijken op het werk, toen er iets water was weggetrokken. Tot op het werk ben ik niet gekomen, het werd steeds dieper. En er stonden in de straat een aantal auto's die niet meer reden, die waren niet berekend op zoveel water.

Okee, nu echt over het werk.
Werk nog steeds super. Hartstikke fijn samenwerken met Marinthe en Marieke. En daarnaast natuurlijk Ria, ergotherapie-assistent en ‘echte’ Surinamer: Surinaamse manier van praten, babbelen aan de telefoon, kent iedereen in het ziekenhuis, zelf gemaakt eten meenemen, druk zijn met werk en andere dingen dan werk. Maar wel erg leuk, want ze maakt onze afdeling wel heel wat Surinaamser, want Marinthe is omdat ze een aantal jaren in Nederland heeft gewoond, ook wel heel wat vernederlandst.
Daarnaast hebben we sinds een week of 5 een Belgische stagiaire. Merk nu wel dat ik blij ben dat ik geen student meer ben. Ik ben natuurlijk ook nog maar relatief kort aan het werk en weet en kan natuurlijk lang niet alles. Maar merk nu wel meer dat het werken nu toch echt al weer zo'n stuk makkelijker gaat dan als je echt net begint.
Vanaf deze week start ook weer een afstudeerproject bij ons. Dus het blijft maar doorlopen. Qua aantal cliënten nu ook weer behoorlijk druk. De maanden december en januari waren rustiger, mensen zijn druk met allerlei feestjes, maar nu is het weer echt even zoeken wanneer we nieuwe cliënten in moeten plannen.

Oefenen met het uitvoeren van dagelijkse activiteiten na een neurologische aandoening.


Marleen de logopedist is na een aantal jaar in Suriname weer vertrokken naar Nederland. Nu is er geen logopedist meer bij het revalidatiecentrum en ziekenhuis. Jammer dat ze weg is gegaan, want zowel op en buiten het werk hebben we veel gezellige dingen gedaan: dagelijks kwam ze pauze met ons houden, bijna wekelijks op de vrijdag een lekker broodje eten met Marleen en Marieke, filmpje kijken, eten, kerst en oud en nieuw vieren. In de laatste week zijn we met een groep gaan varen naar Braamspunt (strand en visserdorp) en hebben onderweg dolfijnen gekeken.

Marinthe, Marit, Marleen


Naast de groepsles schrijven op muziek hebben we nu ook een tweede groepsles voor de kinderen van de mytylschool gestart. Sensomotoriek-les voor een groepje kleuters. Dat deden we ook op de mytylschool in Haren, had daar dus wat ideeën van. Schrijven op muziek is nog steeds leuk, maar wel pittig een klas van 10 kinderen met allemaal verschillend niveau. Maar ze gaan wel vooruit dus dat is mooi. De stagiaire is nu ook bezig met het Schrijven op muziek. Erg leuk om te lezen wat ze op haar site erover schreef:

Vandaag (donderdag) heb ik een soort “schrijfdans” zoals in België met de kinderen mogen mee begeleiden! Geweldig, we leerden het cijfer 5! En ja hoor, op het einde konden de meeste kinderen de 5 schrijven! Eerst werden er een aantal voorbereidende oefeningen gedaan zoals, puntjes zetten op een blad, de vingers los maken, de bank opruimen,.. Héél tof, de kinderen zijn razend enthousiast en genieten hier echt van. Het verschil in niveau was zeer duidelijk! Sommige konden vrij zelfstandig werken, anderen hadden héél véél begeleiding nodig! Er worden een aantal aspecten geobserveerd. Deze proberen we na de sessie kort in kaart te brengen via een standaard observatieformulier. We spraken af dat ik vanaf de 7 de lessen zou overnemen! Jeeej!

Sensomotoriek: 'Maak nu een buiging'

'Bij de hand, bij de hand, pak je vriendjes bij de hand'

Een aantal weken geleden heb ik een kinderrolstoel uit Nederland naar Suriname laten komen. Frank Jungbauer (was een collega van Joep bij de dermatologie) heeft de rolstoel meegenomen toen hij met zijn gezin naar Suriname op vakantie kwam. De rolstoel is gedoneerd door een rolstoelbedrijf waar ik eens was geweest voor een passing.

Verder zijn er ook nog bezig met de afdeling wat aan het upgraden. Een tafel hebben we inmiddels van plakplastic voorzien en we hebben gordijntjes gekregen voor de ramen tegen de zon. Helaas zijn deze qua maat en kleur niet geweldig en was er na een week alweer een gordijn naar beneden gevallen. We zijn nog wel steeds bezig om een afgescheiden gedeelte te regelen, zodat we rustiger kunnen werken, want nu werken we soms met zijn drieën in een ruimte. Bovendien staan alle deuren en ramen open om het wat te laten doorwaaien, dat leidt wel af. Dus zou mooi zijn als we een afgescheiden ruimte krijgen.

Het Nederlands Tijdschrift voor Ergotherapie heeft me gevraagd om een artikel te schrijven over de ergotherapie in Suriname. Over iets mee dan een maandje komt het stuk in het tijdschrift te staan. En toen hoorde ik ook dat het artikel dat ik naar aanleiding van mijn afstudeerproject heb geschreven in het eerst volgende tijdschrift wordt geplaatst. Had er lange tijd niks van gehoord. Door verandering van de redactie en uitgeverij duurde het allemaal lang. Nu bleek dat het geplaatst was.

Dit weekend hebben we meegedaan aan de wandelloop van het Academisch Ziekenhuis. In Suriname wordt heel vaak een wandelloop georganiseerd, elke gelegenheid die je kunt bedenken is een wandelloop. Wij moeten natuurlijk minstens een keer in Suriname mee hebben gedaan aan een wandelloop. De wandelloop van het ziekenhuis was een goede gelegenheid! Gelukkig hield het net op met regenen toen het lopen begon.



Nog een paar foto’s van dagtripjes in het weekend van de afgelopen weken:

Rijden, wandelen en relaxen in de savanne bij Wit Santi:




Oude suikerfabriek en -plantage Mariënburg in Commewijne:


Vlinderkwekerij bij Leleydorp. Ze kweken er vlinders voor Europese (waaronder Artis en Emmen) en Amerikaanse dierentuinen. En ze kweekten ook wat andere dieren zoals schilpadden, slangen etc.




Een dagje naar Zanderij 1, een mooi plekje vlakbij het vliegveld. Wandelen in het bos en relaxen in de hangmat bij de kreek.




Het weekend was Renoe en haar man bij ons langs gekomen. Renoe was voor vakantie in Suriname en is een vriendin van de basisschool van Marit. In Suriname zagen we elkaar weer, na een jaar of 10!

Over een maandje weer bezoek, Piet en Tinke zijn er dan voor 3 weken! Nu al weer zin in!

Heel veel liefs,
Marit en Joep

Paramaribo onder water

Sinds 1 februari (volgens de kalender) is het kleine droge tijd en is de kleine regentijd afgelopen. En sinds die datum leek het weer opeens ook echt anders. Minder regen, minder bewolking, meer zon. Hier zegt iedereen dat er niks meer klopt van die seizoenen, maar soms lijkt het toch wel behoorlijk te kloppen. Maar vandaag klopte er even niks van, want het was absoluut geen droge dag! Vanaf gisteravond regent het hard, vannacht en vandaag bijna de hele dag. Dat betekent dat de stad er opeens heel anders uit ziet! Veel ondergelopen straten. En niet een paar cm, maar regelmatig meer dan een halve meter diep.
Hieronder een paar foto's van straatjes bij ons om de hoek, hier op sommige plekken ook dieper dan 50 cm, maar op andere plekken in de stad nog ernstiger ondergelopen straten. Zo ook voor het ziekenhuis. En het lastige is dat ook bij heel wat mensen huizen onderlopen of mensen kunnen niet van huis weg omdat de straat te veel ondergelopen is.

Per jaar valt er gemiddeld zo'n 2500 mm neerslag in Suriname. Is dat veel? In Nederland valt er per jaar zo'n 800 mm neerslag. Dus dat lijkt/is heel veel! Toen we dat voor vertrek naar Suriname een aantal keer lazen, dachten we soms: 'is dat wel leuk zoooo veel regen?'. Gelukkig valt het erg mee. Je hebt hier minder last van de regen als in Nederland. Het valt hier vaak in dikke stortbuien uit de lucht. Er valt dan heel veel tegelijk, duurt meestal niet zo lang, 10 minuten later kan de lucht weer helemaal blauw zijn en zit je weer te zweten. Als het kan wachten we of schuilen we, zoals alle Surinamers doen, want anders ben je binnen een paar tellen drijfnat. Dagen waarop het de hele dag grijs is, zijn er een stuk minder in Nederland, ookal hebben we dat in de kleine regentijd ook af en toe gezien.

Straatjes bij ons om de hoek:



De foto's en verhaal was van gisteren. Vandaag is het allemaal nog heel wat natter. Heel wat straten en huizen staan onder water. Vanochtend op de fiets naar het werk kon ik geen droge voeten houden. De straat van het revalidatiecentrum was ook helemaal ondergelopen. Ben maar zoveel mogelijk midden op de weg gaan fietsen, het hoogste punt van de weg, de weg was te lang om mijn benen opgetrokken te houden, dus kwam toch helemaal met mijn voeten, soms tot mijn enkels onder water. Patiënten belden af wegens het water in de straten, er was geen taxi die in de straat van de patiënt kon komen. Vanmiddag weer veel regen, de straat bij het revalidatiecentrum was nog een diepere rivier geworden. Heb me maar met de auto bij huis laten afzetten, om niet helemaal doorweekt aan te komen. En ik twijfelde eraan of fietsen door zoveel water überhaupt wel mogelijk is. Joep was uit voorzorg vanochtend natuurlijk al met de auto gegaan.

Nu op tv de straat waar het revalidatiecentrum staat op tv. Het verschil tussen de weg en de trens (sloten langs de weg) is niet meer te zien, dus je kan niet zien of je op de weg of de sloot in rijdt. Ook het internaat in dezelfde straat, waar heel wat kinderen van de mytylschool wonen is op tv. Het huis staat onder water helemaal, de wc's, de slaapkamers, de keuken, apparatuur enz. De kinderen liggen de hele tijd op bed of staan staan tot hun knieën in het water. Echt alles is nat. Het is bij ons om de hoek, allemaal bekende kinderen, maar toch bijna niet voor te stellen...


Het internaat een dag later, al heel wat minder water, maar nog steeds erg nat.



Volgende keer weer meer.

Liefs Marit en Joep