Huaraz en Cordillera Blanca

Inmiddels zijn we in het Noorden van Peru. Erg mooi! Minder toeristisch dan het Zuiden, maar al zoveel mooie dingen gezien. Ons hostal is in Huaraz, deze stad ligt tussen de besneeuwde bergtoppen. De afgelopen 2 dagen hebben we met andere reizigers uit het Hostal mooie dagtrektochten gemaakt. Om ons heen bergen, sneeuw, gletsjers, fantastisch gekleurde bergmeren, wandelden in de wolken, watervallen, enorm hardstromende watervallen. Gisteren op de terugweg van een wandeling veel regen gehad, iedereen was drijfnat. Het pad was op sommige plekken een rivier geworden en we moesten een aantal riviertjes over, die op de terugweg een stuk breder waren geworden en zo'n sterke stroom. Aan de overkant van de rivier stond Joep een springer op te vangen en Joep werd weer door iemand anders vast gehouden zodat hij niet door een springer het water in werd getrokken. Van een aantal belandde toch een van de voeten in de rivier, maar ja, kletsnat was iedereen toch al.

Lake Llaca






Lake Lagunuco


(Op weg naar) Lake 69







De groep uit het hostal waarmee we de hike naar Lake 69 maakten: uit Engeland, Canada, Korea, Duitsland, VS, Frankrijk, Denemarken, allemaal bezig met een vaak langere reis, nog geen zin in zich te storten in het 'gewone' leven.

Cuzco, Inca-trail en Machu Picchu

Vanaf Puno gingen we met de IncaExpres-bus naar Cuzco. De Inca Expres stopte op verschillende plekken, waaronder het hoogste punt van de route en een heilig Inca bouwwerk.

Hoogste punt (La Raya) van route Puno --> Cuzco

Heilig Inca bouwwerk (Sicuani)

De volgende dag deden we een dagtocht in de Sacred Valley.

Stenen voor huizen voornamelijk gemaakt van modder, stro en haar.

Terassen uit de Inca tijd met uitgebreide irrigratie systemen, waarop landbouw plaatsvond.

Een heilige muur uit de Inca tijd van grote massieve rotsen gemaakt.

Plaza de Armas in Cuzco

Na 2 dagen in en rondom Cuzco geacclimatiseerd te hebben begonnen we op 27 november aan de Inca trail (4 daagse trekking naar Machu Picchu, meest bekende trekking in Zuid-Amerika, route aangelegd door de Inca's, tussen bergen en over een aantal erg hoge bergpassen, langs sneeuwtoppen, door woud' langs rivieren en langs Inca-ruines).

Groep waarmee we de Inca trail liepen (naast ons: 2 Duisters, 1 Franse, 4 Spanjaarden, en verder gidsen, koks en dragers).

Onderweg uitleg van gids Bryan

Bezichtigen van oude Inca ruïnes tijdens de Inca trail.

De Inca trail tussen ongeveer 3000 en 4000 meter geeft mooie uitzichten van bergen en wolken

Het kamp en onze tent waar we de eerste nacht sliepen, die al waren klaargezet door de dragers voordat we aankwamen. En de koks maakten in tentjes uitgebreide 3-gangen maaltijden voor ons klaar.

In Cuzco hadden we beide al last van ons maag-darmstelsel. De eerste dag van de Inca trail ging nog wel, maar eten en drinken ging erg lastig. De avond van de eerste wandeldag lukte het eten helemaal niet meer door erge misselijkheid. De volgende dag toch begonnen met de tweede dag na een beetje te kunnen drinken. Maar na een een stuk lopen begon het overgeven, daarna wel doorgelopen, maar drinken en drinken binnenhouden ging niet meer. Daardoor moesten we op de 2e dag na een aantal uur lopen weer terug lopen naar het begin punt van de Inca trail. Terug gaan was op dat moment makkelijker dan de trekking verder aflopen. Omdat zonder vocht en energie de klim naar 4200 meter genoemd Warmiwanusqa (Dead Woman) pass op de 2e dag niet verstandig zijn en daarnaast zou de 3e dag ook nog een uur of 9 lopen zijn.

Helaas de weg terug, wat nog een behoorlijke opgave voor zieke Marit was.

Deze weg terug betekende gelukkig niet dat we Machu Picchu niet zouden zien. Na een dag teruglopen gingen we met een busje (12 persoonsbusje, maar er werden meer dan 20 mensen mee vervoerd, onderweg klommen personen op het dak die er niet meer in konden) naar Ollantaytambo (vlakbij start Inca trail). In Ollantaytambo is Marit weer wat op krachten gekomen. Marit had meer dan 20 uur geslapen, ORS en antibiotica gekregen van een dokter. Helaas nog wel misselijk en ziek de volgende dag de trein in naar Aguas Calientes wat vlakbij Machu Picchu ligt.
De volgende ochtend, gelukkig wat beter, zijn we heel vroeg 5:30 naar het busstation gegaan om naar Machu Picchu te gaan. Daar ontmoetten we ook weer onze wandelgroep, die op die ochtend wandelend bij Machu Picchu aankwamen.
We waren een van de eerste 400 mensen en kregen daarom ook een kaartje voor Wayna Picchu een berg met mooi uitzicht op Machu Picchu.

Als een van de eerste voor de drukte op de foto bij Machu Picchu, Wayna Picchu is de bergtop rechts.

Joep beklom de vele treden van de Wayna Picchu

Bij Machu Picchu lopen behoorlijk wat lama's rond, wij zijn niet gespuugd.

Marit bij de Main gate

Op weg naar de Inca bridge

De Inca bridge

Vanaf Aguas Calientes met de trein terug naar Ollantaytambo en verder terug met de bus naar Cuzco.

Gelukkig hebben we nog erg kunnen genieten van de dag bij Machu Picchu en ging het al weer een stuk beter met Marit.

Liefs Marit en Joep

Lake Titicaca

Uiteindelijk bleven we nog een dag langer dan gepland in Arequipa. De ochtend na de trekking in de Colca Canyon vertrokken we met de bus. Maar na een aantal uur rijden kwamen we in een demonstratie terecht. De weg was afgezet en overal liepen mensen en politie. Er werden stenen op straat gezet en de bus voor ons werd vastgezet. Onze bus ging snel achteruit rijden, opgejaagd door een van de demonstranten. Om ons heen zagen we mensen met stenen gooien, bussen werden ondergeverfd en er was heel veel politie, maar die rende juist weg, en die sprongen met zijn allen op pick-ups om weg te vluchten. We hoorden dat de demonstranten wel met duizenden waren, politie was blijkbaar nog met wat te weinig, later zagen we nog vele politie die kant op gaan. Een stukje verderop buiten het ' spannende gebied' hebben we met de bus een paar uur gewacht. Maar bleek geen verandering in te zitten. Zo kwamen we aan het eind van de dag na een hele dag in de bus weer in Arequipa aan.Bus aan het achteruit rijden met terugrennende politie eromheen.

Volgende dag met een binnenlandse vlucht richting Puno gegaan. Vanuit daar zijn we 2 dagen op het Titicaca-meer geweest. Dit is het hoogst bevaarbare meer ter wereld (op ca. 4000 meter) en het grootste meer van Zuid-Amerika.

We hebben eerst de drijvende rieten eilanden bezocht (Los Uros). Er groeit heel wat riet op het meer, en er zijn een aantal eilanden waar echt alles van riet is. Mensen wonen in rieten huizen, rieten boten, rieten banken etc.



Na een paar uur verder varen kwamen we bij het volgende eiland (Amantani). Daar hebben we overnacht bij een gezin die op het eiland woont. Leuk om te zien hoe ze wonen en leven! We kregen een schattig kamertje met supermooi uitzicht op het meer. De mevrouw maakte eten voor ons klaar op een houtvuurtje: verschillende soorten aardappelen uit haar tuintje en thee maakte ze met een bloemetje uit de tuin. Als stoel zaten we op een bed, op een steen of op een blok hout. Er was een waterkraantje achter het huis en 's avonds ging er een kaarsje aan.

Het huisje van ons gastgezinnetje.

Mevrouw Basilia aan het koken.

's Avonds een wandeling naar een hoogpunt op het eiland. Brrrr, heel koud werd het daar toen de zon onderging.


Bij iedereen kwam de muts te voorschijn, we dronken thee en een soort van versgemaakte oliebol.

' s Avond een culturele dansavond waar ook de andere touristen met hun gastgezinnetjes naar toe kwamen.



Vrouwtje Basilia. Op de eilanden wordt door alle vrouwen traditionele kleding gedragen.



Onze groep met de gastvrouwtjes.

De volgende dag bezochten we nog een ander eiland (Isla Taquile).






Liefs!