September: het blijft genieten!

Inmiddels al weer ongeveer een maandje voorbij. De tijd gaat zooo snel! Weer tijd voor een stukje op de website!

Hier nog steeds alles goed!

We genieten erg van alles wat we meemaken: op het werk, de weekenden, de zon, de natuur, de mensen.

Wat we ook echt heerlijk vinden is de hangmat. Hier ligt iedereen veel in de hangmat om even uit te rusten en zoals elke Surinamer nemen we tegenwoordig ook de hangmat overal mee naar toe. Maar ook in de tuin is het heerlijk, lekker in de schaduw van de fruitbomen. Lekker even uitrusten van het werk, lezen, schommelen of met de laptop erin gaat ook prima.

Het is zo lekker dat je ook ’s avonds en ’s nachts altijd in zomerkleren kan blijven zitten. Eigenlijk is het alleen koud als het regent. En ondanks dat we midden in de droge tijd zitten, regent het nog wel regelmatig, deze week zelfs superhard. Binnen een paar minuten stonden de straten blank. In de tijd dat we van de tuin naar binnen liepen, was ons huis helemaal ingeregend. We hebben even uitgebreid moeten dweilen. Maar gelukkig zijn de buien hier meestal heftig en kort.

Nog steeds in het weekend er op uit, we hebben nog veel te ontdekken. Hieronder foto’s van onze tripjes.

Weg naar Zee

Vanuit de stad kan je de Weg naar Zee oprijden, als je die weg zo’n 15 minuten afrijdt, kom je bij de zee. Je kan in Suriname op niet zo heel veel plekken bij de zee komen. Hier waait het lekker en er zitten allemaal vogels en moddervissen op het stand. Deze plek is een bedevaartsoord voor Hindoestanen. Er stonden dan ook allemaal vrolijk gekleurde beelden en een Hindoetempel. Op deze plek worden ook Hindoestanen gecremeerd.

Tijdens een stukje rijden op een zandweg, waarvan we dachten dat die ook uitkwam bij de zee, kwamen we zomaar een aapje tegen. Hij bleef zelfs even zitten voor de foto. En even verderop ging een hele familie beestjes de weg over, we weten niet wat het waren: neusaapjes, kleine zwijntjes.

Een huisje onderweg. Regelmatig staan de houten hutjes direct naast enorme kastelen van huizen. Dat blijft bijzonder om te zien.

Overbridge

Een paar weekenden geleden zijn we naar Overbridge geweest. Na een klein half uurtje hobbelen over de bauxietweg ben je er: weer een lekker plekje aan de Surinamerivier. Lekker een dag gezwommen en gerelaxt in de hangmat. Echt grappig om te zien wat de Surinamers allemaal meenemen, uit volgestouwde auto’s komt van alles te voorschijn: hele maaltijden, bbq’s, tenten. Wij vonden al dat we veel mee hadden, maar vergeleken met de Surinamers was het niks.

Santigron

Hieronder wat foto’s van het dorpje Santigron. Een bosnegerdorpje ongeveer drie kwartier rijden van de stad, althans als je goed rijdt. Door een fout op de kaart duurde het minstens dubbel zo lang. Maar goed, toch een leuke extra lange rit. Onderweg zagen we vrouwen lopen met groente en fruit, die lopen dan vanaf hun kostgrondjes naar het dorp. In Santigron wonen de (meeste) mensen in kleine houten hutjes. Ze baden, wassen kleren en hun borden in de rivier. Er is een apart huisje voor de vrouwen in het dorp als ze ongesteld zijn, want dan mogen ze niet in hun eigen huis wonen. Voor het dorp is een poort met palmbladeren, om zo de geesten buiten te houden. En op zondag mochten ze niet met zeep in de rivier, want dan worden de piranha’s boos. Wel bijzonder om te zien hoe ze daar leven, maar sinds kort hebben ze elektriciteit en over niet zo lang ook water.

Het ongesteldheidshuis

De poort om kwade geesten buiten het dorp te houden

Huisje met daarvoor de offerplaats, waar dorpsbewoners offers doen, zoals bier, sterkte drank

Berseba

Afgelopen weekend zijn we een dagje naar Berseba/Republiek geweest, samen met Paulette, de ergotherapie-vrijwilligster. We hebben een kano gehuurd en zijn door een erg mooi gebied gevaren. Soms door het moeras, soms helemaal onder de bomen. Tijdens de toch zijn we nauwelijks een mens tegen gekomen. Wel heel veel vogels, vissen in het water en in het de bossen hoorden we vaak geritsel, maar kwamen er niet achter wat het geritsel was. Na het varen nog even lekker gezwommen in het warme, bruine water.

Werk

Het kan lijken dat we vooral met uitstapjes bezig zijn, maar dat is niet zo. Doordeweeks zijn we elke dag aan het werk. Ook ons werk bevalt ons nog steeds super. Daar maak je ook zoveel mee en ervaar je veel door al de contacten met de Surinamers.

We komen nu ook al een paar maanden rond van ons Surinaamse salaris. We houden zelfs aan het eind van de maand een klein beetje over. Komt misschien ook omdat pinnen aan het eind van de maand hier erg lastig is. Want dan heeft net iedereen zijn salaris gekregen, en dat houdt in dat bijna alle pinautomaten leeg zijn! Vandaag weer een poging gedaan bij een aantal pinautomaten, maar keer op keer leeg. Gelukkig hadden we nog een paar Surinaamse dollars voor wat brood en tandpasta. Morgen opnieuw proberen.

Werk Marit

Het groepje van 3 ergotherapiestudenten die hier hun afstudeerproject deden, is weer naar Nederland. Net voordat ze weggingen hebben zijn we met elkaar lekker uit eten geweest en daarna nog wat drinken.

Op de foto zie je: Marleen (logopedist), Marit, Kirsten, Sterre, Roos (3 afstudeerstudenten), Marieke (ergotherapie-collega) en daaronder nog twee vrienden van de studenten. Jammergenoeg was collega Marinthe net weg, dan had de foto tenminste nog een klein beetje een Surinaams tintje gehad.

De ergotherapie-afdeling ging mee om het tripje van de Vereniging Verder naar een Beroerte te ondersteunen. Dat is een groep mensen die een beroerte heeft gehad, ze komen regelmatig bij elkaar en gaan af en toe op een uitstapje. We gingen een dag naar White Beach met een busje. Na een paar minuten in het busje begon de groep te zingen en regelmatig was er een enorm gelach in het busje. Bij White Beach aangekomen moest iedereen in ons hutje zien te komen. Niet voor iedereen was ca. 100 meter lopen even makkelijk. Dus met de twee rolstoelen die we hadden gingen we maar snel heen en weer om de mensen onderweg op te pikken. Het was een lekkere dag, natuurlijk met uitgebreid eten, drankjes en lekker zwemmen.

Op het werk begint het nu langzamerhand druk te worden. Deze week beginnen de scholen weer, waardoor de meeste ochtenden dan weer gevuld zijn met kinderen van de mytylschool. Daarnaast worden er steeds veel poliklinische patiënten aangemeld. Erg leuk hoor, elke patiënt die je ziet is weer een ander verhaal en probleem, dus elke keer weer interessant. Het blijft boeiend om te horen hoe mensen leven, wonen, omgaan met hun beperkingen, het accepteren en begrijpen of juist helemaal niet, verder willen met hun leven of denken dat ze door hun aandoening niks meer kunnen. Je merkt hier heel sterk dat wanneer iemand een beperking heeft dat alles door de familie wordt gedaan, ondanks dat mensen zelf aangeven dat ze het niet leuk vinden om niks te doen. Vaak ben je hier mensen aan het stimuleren om dingen weer op te pakken en om weer dingen te proberen. Laatst een man tijdens de therapie een boterham laten smeren. Maanden had hij het niet gedaan, het werd altijd gedaan door familie. Het bleek dat hij best met zijn ene hand en een beetje hulp van zijn verlamde hand een boterham kon smeren. Zijn vrouw riep wel drie keer ‘ik wist echt niet dat hij dat zou kunnen’.

Collega Marieke gaat binnenkort een paar weken naar Nederland, daarom natuurlijk ook extra druk voor Marinthe en mij. We hebben dus nu een vrijwillige-ergotherapeut uit Nederland, een vrouw van in de 40. Zij kan ons ondersteunen en wat leuke klussen oppakken.

De binnenplaats van het revalidatiecentrum, bij de groene open deuren is de ergotherapie-afdeling.

Het ergotherapiekantoor

Een deel van de behandelruimte (met onze nieuwe rode stoelen)

De ergotherapie (oefen)keuken

Werk Joep

Sinds deze maand heb ik versterking gekregen bij de Neurologie. 1 September is een nieuwe collega (Mark) begonnen waarmee de samenwerking prima verloopt. Hij is in Nederland opgeleid en heeft daar ook een tijdje als ANIOS neurologie gewerkt. Nu is hij hier met zijn vrouw en 3 kinderen, zijn vader is hier al een bekende neuroloog in een ander ziekenhuis. Het is de bedoeling dat hij hier in opleiding komt tot neuroloog.
Een directe collega is altijd fijn, niet zozeer omdat het werk minder wordt, want dat is niet zo. Maar het is natuurlijk gewoon gezellig, je kunt van elkaar leren, met zijn tweeën kun je meer dingen verbeteren, voor elkaar bijspringen en samen sta je sterk natuurlijk. Dat het werk niet minder is geworden komt omdat er natuurlijk gewoon taken bij gekomen zijn. Wat ik de laatste 2 weken er nu bij doe is 3 dagen poli. Dat doe ik na de visite en de belangrijkste regeldingen van mijn patiënten. Zo zit mijn dag af en toe wel heel vol, maar op de poli-kliniek kom je natuurlijk weer heel veel andere interessante dingen tegen. Er is hier nog erg veel respect voor artsen wat het werk soms makkelijker maakt, omdat mensen vaak wel willen doen wat je adviseert. Probleem hier blijft altijd dat er regelmatig niet de financiële middelen voor zijn om alles ook echt te doen. De MRI-scan die in augustus 2008 geopend is moet altijd geheel door de patiënt zelf betaald worden, een CT-scan is ondanks een geringe vergoeding van verzekering of overheid maar een fractie goedkoper. Een ander nadeel van het "respect" voor artsen is dat mensen vaak heel weinig uit zichzelf vertellen.
De laatste tijd heb ik ook nog gebruik gemaakt van een beetje programmeer ervaring, waardoor de computers op de artsenkamer (zonder internet) ook een functie beginnen te krijgen. Dit in de vorm van een kleine patiënten database.
Verder doe ik en Mark beide 1 week voorwacht per maand, waarbij we 7 dagen 24 uur per dag gebeld kunnen worden en regelmatig in het ziekenhuis moet komen. De voorwacht is voor de SEH (spoed eisende hulp) en acute problemen op de afdelingen. Ook dit is iets wat ik zeker de moeite waard vind om te doen ondanks de soms zeer korte nachtrust.
Voor nu weer genoeg over het werk.

Dokter van der Harst komt terug van zijn werk, tegenwoordig nog maar sporadisch met de fiets...

Voorkant AZP (Academisch Ziekenhuis Paramaribo)


Verpleegflat AZP, waarin de Neurologie afdeling op de 4e verdieping zit

Half oktober komen Femmy, Ariën en Elly. Erg veel zin om alles hier te laten zien, merken dat hun dingen opkijken die wij allang gewoon vinden. En dan natuurlijk ook veel leuke dingen doen!

Brasa uit Suriname van Marit en Joep

Uitstapjes & ons huisje

Nu we een auto hebben kunnen wel lekker weekendjes op stap, we hebben de afgelopen weekenden de auto goed uitgeprobeerd. Zo lijkt het elk weekend of het vakantie is.

Hieronder een aantal foto’s van onze belevenissen van de afgelopen weken.

De eerste foto is van ons buurjongetje van ons oude huis met zijn zelf gemaakte vlieger. Het is nu zomervakantie hier en dat betekent vliegertijd. Overal zie je vliegers vliegen, meestal van wat stokjes, plastic zakjes en lijm. Maar het werkt!

Hier nog een paar foto’s van een fietstocht in Commewijne, we zijn naar een oude plantage gefietst (plantage Peperpot).

Lekker relaxen bij White Beach, een strandje aan de Surinamerivier.

Een groot deel van de wegen in Suriname zijn bauxietwegen. Dat betekent dus veel gehobbel en een oranje auto. Maar de bauxietwegen vallen nog mee vergeleken met sommige andere (zand)weggetjes met enorme gaten. Maar via de moeilijke wegen, kom je wel op leuke plekjes. We zijn vorig weekend tot Pikin Saron gereden, een indianendorp aan de Saramaccarivier. Daar zijn we bij een ‘bar’ gaan zitten, waar een van de dorpsbewoners ons over het leven in het dorp vertelde, waar alleen ’s avonds stroom is en maar af en toe kwam er water uit de kraan.

We keken de eerste weken in Suriname raar op toen Surinamers riepen ‘lekker aan het wandelen’, wanneer we op de fiets reden. Wandelen betekent hier dus ook fietsen. Maar we kwamen er nu achter dat het touren met de auto ook ‘wandelen’ wordt genoemd, want onderweg kregen we meerdere keren de vraag of we ‘lekker aan het wandelen’ waren. Een andere uitdrukking dat hier vaak gezegd wordt is ‘de zon is fel’, er wordt nooit gezegd dat het warm of heeft is, maar altijd dat de zon fel is. Sommige uitdrukkingen blijven grappig.

Afgelopen weekend naar Berg en Dal geweest samen met Marits collega Marinthe, haar zusje, haar ouders, en 2 ergotherapiestudentes en een vriendin van hun. Dat was weer meer dan een uur rijden over een hobbelige bauxietweg. Bij Berg en Dal hebben we gekayakt, gehikt (wandeling naar een top van een bergje) en we zijn bovenin de bomen over 10 stukken kabelbaan gegaan. Bij één stuk ging je over de Surinamerivier. Je moest zelf met een handschoen remmen, anders knal je aan de overkant tegen een boom aan, maar ook niet te veel remmen, want anders stop je middenin de baan. Het was een heerlijke dag en tussendoor konden we relaxen in de hut.

Het stipje in de verte op de foto hierboven is Marit.

De GPS heeft onze route naar en bij Berg en Dal gelogged. De verkeerde afslag, de hike en de kanoe route is te zien, bij de kabelbaan was hij niet mee.

Het huis bevalt ook nog steeds goed. Helemaal nu we sinds een paar dagen internet thuis hebben! Een hele vooruitgang vergeleken met het supertrage internet in de internetcafés met de kapotte toetsenborden en muizen. Nu kunnen we lekker vanuit de tuin met de laptop achter internet. We hebben in het huis wat leuke foto’s opgehangen en ook de mooie kussensloop die Wilke heeft getekend, zodat het huis wat minder kaal is.

Ook de trampoline van de huisbaas die aan de andere kant van de tuin staat hebben we inmiddels uitgetest. Echt warm krijg je het er van! Ook nog een paar foto’s van de binnenkant van het huis. Mooie banken hé!

Vannacht hoorden we dat Pim en Ryanne hun tweede kindje hebben gekregen: Julliette (Jette is de roepnaam) en wij dus voor de tweede keer oom en tante zijn :).

Nieuw huis, nieuwe auto

Sinds gisteravond wonen we op ons nieuwe adres. De eerste nacht was geen succes, aangezien de ventilator het lawaai van een helikopter maakte. Een aantal keer hebben het ding uitgezet, maar dat werd echt te warm, het slapen was echt heel moeilijk. Vanochtend aan de huisbaas verteld, en vanmiddag hadden we zowaar al een spiksplinternieuwe ventilator. Volgens Surinaamse gebruiken zou dat normaal gesproken weken duren en dan is te verwachtten dat je een exemplaar krijgt die is afgedankt. Maar het kan dus ook anders. Erg fijn, want vannacht had Joep het er al over om zelf eentje aan te schaffen, is dus niet nodig. We kregen ook nog eens 2 extra stoelen voor buiten.

En we hebben dus een auto gekocht. Voor het werk niet nodig, maar wel heel leuk om in het weekend uitstapjes mee te maken. Daarvoor is een auto toch echt het meest geschikt. Omdat hier veel wegen onverhard zijn (ook in de stad), was een terreinwagen wel erg handig. Dit is hem geworden.

Ons werk

Zoals belooft ook eindelijk een wat uitgebreider verhaal over ons werk.

Werk Joep
Ik werk nu al bijna een maand in het Academisch Ziekenhuis van Paramaribo (AZP) als zaalarts op de afdeling Neurologie en Neurochirurgie.
Er zijn zo’n 60 bedden waarvan ongeveer 40 van de neurologie en 20 van de neurochirurgen. Daarnaast zijn er vaak nog een aantal bedden op de Oogafdeling en meestal verblijven er nog een aantal patiënten op de spoed eisende hulp. In Zwolle kenden we vaak hetzelfde probleem dat er meer aanbod aan patiënten is dan capaciteit. Hier speelt dan nog meer een probleem van opvang na het ziekenhuis want vaak moet dit uiteindelijk weer thuis gebeuren. Daar moet dan familie moet zijn om voor de patiënt te zorgen.
Er zijn hier 2 neurologen, 2 neurochirurgen, ik als zaalarts en daarnaast nog een wissend aantal co-assistenten. Ik zorg nu voor de ongeveer 40 neurologie patiënten, in september komt er versterking van nog een zaalarts. Het is dan de bedoeling dat wij de neurochirurgie er ook bij gaan pakken.
De laatste jaren is er voor zover ik kan overzien veel geïnvesteerd in het ziekenhuis. Sinds 1994 is er een CT-scan en sinds kort (dit jaar) is er ook een MRI scan. EMG onderzoek en EEG’s kunnen al lang gemaakt worden. De polikliniek en de spoed eisende hulp is sinds 2 jaar ook geheel vernieuwd, wat betekent dat er airco, computers met internet en behoorlijke faciliteiten zijn.
De verpleegafdelingen (geen airco) zitten in een oud gebouw waarvan de binnenkant langzaam opgeknapt gaat worden. Een ziekenhuis informatiesysteem bestaat nog niet, wat in het begin erg wennen was. Ik heb wel een computer op de artsenkamer om ontslagbrieven mee te schrijven, patiënten overzichten te maken, digitale boeken te raadplegen en presentaties te maken. Er gaat een soort van neurologie informatie systeem opgezet worden maar dat project ligt al een tijdje stil. Ik zal proberen het nieuw leven in te blazen. Ook ben ik bezig de statusvoering wat meer gestructureerd te krijgen.

Het werken hier is natuurlijk wennen je loopt tegen veel dingen aan die je in Nederland ook ziet. Maar een CT-scan of MRI scan kan helaas niet altijd omdat dat soms door de mensen zelf betaald moet worden. Er is nog geen stroke unit en trombolyse maar de (chef de kliniek) neuroloog is er druk mee bezig dit wel voor elkaar te krijgen (het gaat natuurlijk om geld). Voor de zorg voor de neurologische patiënten zijn er naast de neuroloog en de zaalarts nu enkele gespecialiseerde neurologie-verpleegkundigen en een revalidatie arts. Verder is er is fysiotherapie, ergotherapie en logopedie.
Het samenwerken met andere specialisten gaat goed hier. De andere specialisten (bv. interne) doen vrijwel allemaal zelf de consulten en je kunt laagdrempelig bij hun op de polikliniek komen als je een vraag hebt over een patiënt. Als je op lab of kweek uitslagen zit te wachten kun je altijd even langs het lab lopen waardoor het vaak stukken sneller gaat. Meestal loop ik daarom (afhankelijk van de ernst) enkele uren na een lumbaalpunctie even langs. Daarna loop je zo langs de microbioloog of klinisch chemicus om de uitslag te overleggen als dat nodig is.
Een werkweek ziet er voor mij op dit moment ongeveer als volgt uit waarbij een dag van 7:00 tot 15:00 is. Maandag loop ik meestal visite met de neurologen en is er tussendoor multidisciplinair overleg met de revalidatie arts, fysiotherapie, ergotherapie en logopedie. Dinsdag en woensdag doe ik de visite grotendeels alleen en ben ik druk met zaalwerk, ontwikkeling en beleid en voorbereiden van onderwijs voor co-assistenten. Donderdag is er een neurochirurgie bespreking en vrijdag loop ik meestal weer met beide neurologen alles en geef ik regelmatig een presentatie over een interessante patiënt op de afdeling.

Werk Marit
Wij zijn nu in totaal met 3 ergotherapeuten. Marinthe, Marieke en ik. Alle drie ‘Mari’ en alle drie jong! Marieke komt ook uit Nederland en werkt nu ongeveer 1,5 jaar als ergotherapeut in Suriname. Marinthe komt oorspronkelijk uit Suriname, heeft in Nederland ergotherapie gestudeerd en werkt nu bijna een half jaar in Suriname. We hebben een ergotherapie-assistent, Ria. Een Surinaamse die al jaren als ergotherapie-assistent werkt.
We werken ongeveer van 8 tot 4, op vrijdag stoppen we wat eerder.
Onze afdeling zit in het revalidatiecentrum, het revalidatiecentrum behoort bij het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. Dat zit een paar straatjes verderop. We hebben een behoorlijk grote behandelruimte, met een kinderhoek, een keuken, een badkamer, om daar ook van alles te kunnen oefenen. We hebben best wat oefenmateriaal. Veel spullen zijn erg oud, maar in veel gevallen kan daar ook goed mee geoefend worden. Hulpmiddelen hebben we heel beperkt en methoden en testen etc. zijn er vaak deels en vaak gekopieerde versies. Voor materialen wordt er geen budget vanuit het ziekenhuis beschikbaar gesteld.
We hebben een kantoortje met een computer (zonder internet). Maar we hebben daar airco! In de behandelruimtes hebben we geen airco, dus soms kan het werken erg warm zijn.

Ik werk vooral in het revalidatiecentrum. Mijn collega’s gaan ook een paar dagdelen naar het Academisch Ziekenhuis en af en toe naar een ander ziekenhuis. Zij zijn dan op de neurologie-afdeling, waar Joep ook werkt. Wanneer het nodig is, kan er bekeken worden of ik ook af en toe naar het ziekenhuis ga. Ik ben wel een paar keer mee geweest naar het ziekenhuis. Eigenlijk is het revalidatiecentrum een stuk georaniseerder dan het ziekenhuis. In het ziekenhuis staat van alles in de gangen, er lopen heel veel (leerling)zusters rond, de patiënten moeten hun eigen lakens meenemen, geen airco. Op het eerste gezicht echt over als een bende, maar toen ik de tweede keer er was, leek het al iets overzichtelijker.

De meeste ochtenden komen kinderen van de mytylschool bij ons bij de ergotherapie voor therapie. De mytylschool is aan het revalidatiecentrum verbonden.
Ik ga een ochtend per week (of eens in de twee weken) naar de vroege stimulatie creche. Daar zitten kinderen met een handicap tot ongeveer 8 jaar. En een keer in de twee weken krijg ik kinderen van een andere instelling voor mensen met een handicap.
De middagen zien we patiënten poliklinisch (het revalidatiecentrum is alleen poliklinisch, er kunnen dus geen patiënten slapen). Dat kunnen mensen zijn met allerlei diagnoses en problemen. Er komen veel CVA-patiënten en ook behoorlijk wat kinderen.
Het werk in het ziekenhuis en de kinderen van de mytylschool zit inbegrepen in ons salaris. Maar aan de poliklinische patiënten kunnen we ‘bijverdienen’, afhankelijk van hoe ze verzekerd zijn. Bij een deel van de patiënten moet je na de behandeling contant afrekenen voor de behandeling, en dat geld is dan gewoon voor degene die de patiënt behandeld. Dat is echt heel apart, en wel even wennen om na de behandeling om geld te vragen. Het maakt het extra lastig, dat mensen vaak erg weinig geld beschikbaar hebben. Ze kunnen het grootste deel van de behandelingskosten wel terugvragen van de verzekering, maar ja, soms is voorschieten ook al een probleem.

Het werk is dus enorm afwisselend. Mijn jongste patientje is 1 jaar en de oudste is 90! In sommige opzichten komen er cultuurverschillen naar voren, maar aan de andere kant, kan de basis van de ergotherapie hier op dezelfde manier toegepast worden.
Kinderen zijn hier anders opgevoed, tijdens de therapie is het altijd ‘ja juf’ of ‘ja juffrouw’, het in 2 woorden spreken wordt er hier nog uitgebreid aangeleerd.
Van volwassen hoor je minder snel wat zij van iets denken, zij zijn minder kritisch als in Nederland en luisteren liever naar wat jij te zeggen hebt, omdat wij er toch verstand van moeten hebben.

Soms kom je hier ook wel (meer of minder) schokkende dingen tegen. Bij een ochtend meekijken op de mytylschool, zag ik dat er in vergelijking met Nederland echt heel weinig aandacht aan de kinderen wordt gegeven. In niet alle klassen was dat even sterk, maar het was wel echt een enorm verschil met Nederland. Er wordt nauwelijks met de kinderen gepraat, nauwelijks wat aan ze gevraagd, geen complimentjes, weinig lesinhoud. En daarnaast ook nog nauwelijks materialen, of materialen die ouder zijn dan toen ik op de basisschool zat. Misschien gaf het een vertekend beeld, aangezien het een vrijdag was en dan misschien minder wordt gedaan op school. En misschien is de vergelijking met Nederland ook niet ‘eerlijk’. Wat wel erg opvalt is dat de kinderen altijd wel heel graag mee willen voor therapie, zelfs (of vooral?), wanneer ze voor zichzelf aan het spelen zijn.
Verhalen van kinderen (met een handicap) in internaten zijn soms schokkend. Je hoort dan kinderen soms nauwelijks uit bed worden gehaald, niet goed verzorgd worden, speelgoed wordt afgepakt door begeleiders, kinderen die enorm bang zijn voor de begeleiders, begeleiders die dreigen dat iemand weg moet van het internaat omdat ze te veel in haar broek plast etc. Het maakt het extra lastig, omdat het allemaal gaat om hulpbehoevende kinderen die afhankelijk zijn van anderen.
Soms lees je ook in verslagen hoe mensen met heel veel mensen in één kamer/huis wonen. Soms echt moeilijk voor te stellen. Maar er zijn wel erg grote verschillen hier tussen mensen, dus er zijn ook mensen die het wel goed of beter hebben.

Het is leuk dat we hier bij de ergotherapie met van alles bezig zijn en we hebben ook heel veel vrijheid om te bepalen waar we mee bezig willen zijn en hoe we de tijd indelen. Er is nu een groepje ergotherapiestudenten die hier een afstudeerproject doet over testen/observaties voor kinderen. Daarnaast is er een groepje studenten die een tevredenheidsonderzoek onder CVA-patiënten die bij de ergotherapie zijn geweest. Een paar weken terug stond er een artikel over ergotherapie in de (beste, meest gelezen) krant, en er volgen nog 4 artikelen in de krant. Over een maandje komt een ergotherapeut hier voor 3 maanden vrijwilligerswerk doen.
We kunnen de komende tijd bedenken waar we ons nog meer in willen zetten nu we met zijn drieën zijn. Dus er gebeurd van alles hier, dat vind ik erg leuk!

Bij de ergotherapie:

Marinthe, Marieke en Marit


Verhuizen
Vanaf 7 augustus wonen we op het volgende adres:

Washingtonstraat 37, Paramaribo

Onze telefoonnummers blijven hetzelfde (Joep: 005978622749, Marit: 005978622750).

Dit huis is nog een minuutje dichter bij ons werk (5 minuten fietsen, echt ideaal), wat ruimere woonkamer, meer buitenruimte en meer voorzieningen/apparaten in huis. Het is een klein huisje aan een groter huis vast. Weer honden op het erf en hekken om het erf en dievenijzers en weer een berg sloten, dus we zitten wel weer op een top veilig. En zelfs nog 50 euro goedkoper dan waar we nu zitten. De afwerking is wel op zijn Surinaams en dat is eigenlijk overal waar we komen kijken. Dat betekent zelf in elkaar gezette kasten, af en toe een gaatje in de muur, lampen zonder kapje. Maar goed, we wonen in Suriname, dus wonen volgens de standaarden hier, hoort erbij. Het huis waar we nu naartoe gaan, ziet er relatief netjes uit, dus dat is mooi.

En verder…
De afgelopen weekenden zijn we druk bezig met het zoeken naar een auto. Dan kunnen we in het weekend wat makkelijker uitstapjes maken. Want het is echt leuker om af en toe uit de drukke stad te kunnen. Elke keer op een georganiseerde trip is niet handig en ook erg duur.

Inmiddels hebben we de meeste regeldingen hier zo ongeveer rond. We hebben afgelopen week alle stukken voor de verblijfs- en werkvergunning ingediend. Voor de verblijfsvergunning krijgen we nog een ‘interview’, waarin we ondervraagd worden over wat we hier wel niet komen doen.